Bij Gilles Remacle draait landbouw niet enkel om melkproductie. Op zijn boerderij wordt het veld een echte leefruimte, een plek van ontmoeting en verbinding. De akkers zijn er niet alleen om te zaaien en te oogsten, maar vormen ook de vruchtbare bodem van een diep engagement voor inclusie en menselijk contact. Gilles beoefent sociale landbouw met overtuiging. Eén à twee keer per week ontvangt hij op zijn bedrijf een jongere die het moeilijk heeft. Zijn doel? Een kader bieden dat structuur geeft, met zachtheid en menselijkheid, een plek waar iemand opnieuw kan ademen.
In dit gesprek vertelt Gilles over zijn ervaring met sociale landbouw, en over het dagelijkse leven met de jongeren die hij begeleidt. Door zijn aanpak wordt hij een echte verbinder: hij creëert een warme, natuurlijke omgeving waarin jongeren zich kunnen ontplooien.
“Het is een openheid van geest,” zegt Gilles eenvoudig. “Het gaat verder dan enkel met je beroep bezig zijn. De jongen die ik begeleid, dat helpt hem om uit zijn vier muren te komen, om zich te ontplooien. En voor mij is het ook een hulp, zelfs al moet ik mijn werk wat aanpassen. We doen opkuis, we ordenen dingen… geen werk met machines.”
Hier nemen ze de tijd. De tijd om elkaar te leren kennen, om banden te smeden, om een relatie op te bouwen gebaseerd op vertrouwen en respect. Ver weg van productiedruk en rendabiliteit kiest Gilles voor de rijkdom van de ontmoeting.
“Het is geen ‘makkelijke’ hulp. Je moet er tijd in willen steken, willen delen. Het is een echt partnerschap. Het doel is dat hij zich opnieuw kan integreren.”
Dat partnerschap verandert hen allebei. Boer en jongere groeien samen, elk voedend vanuit zijn eigen ervaring, emoties en hoop. “We delen onze verhalen. Elke keer opnieuw is het een mooi menselijk contact. Hij vertrouwt me dingen toe, dat doet hem goed, en mij ook.”
De effecten van die aanpak zijn zichtbaar. Gilles zag de jongere groeien, meer vertrouwen krijgen, zelfstandiger worden. “Sinds hij hier twee dagen per week komt, vertelde zijn hoofdverpleegster me dat hij enorm positief geëvolueerd is.”
Dat proces vraagt tijd, geduld, luisterbereidheid, en de wil om je aan te passen. “Het gebeurt niet van de ene dag op de andere. Je moet elkaar leren kennen, ontdekken wat hij graag doet. Maar hier werkt hij, hij voelt zich nuttig. En hij is trots op wat hij doet.”
Voor wie twijfelt om zich in sociale landbouw te engageren, heeft Gilles een nuchter en wijs advies: “Je moet echt openstaan voor uitwisseling. Als het enkel om extra handen gaat, heeft het geen zin. Het moet iets zijn waar iedereen beter van wordt.”
Door zijn oprechte getuigenis herinnert Gilles ons eraan dat sociale landbouw vooral een zaak van het hart is. Een andere manier om boer te zijn, een ander ritme, een andere blik op het leven, met als kern: menselijkheid, eenvoud en diep respect.